|
|
- Xeyidîme
-
Yildiz
Çakar
-
- Ne li te têm û ne jî li xwe,
- Xeyidime ji awêneyan, ji amedê û
ji te.
- Êdî giyayê hewþê ne tâl e û
ne jî þîn dibe. Ez zarokek þeþ salîme di bin axa adarê de.
- Guleyek di bin parsûyê min ê
xwar de digevize, dikim nakim dev ji min bernade.
- Xeyidime, tinazê xwe dikim bi
kenek sar. De carek were taxa bêbavan! Were û bibîne dilê min di çi
rewþê de ye. Ne dayika min û ne jî tu, destê min nagihîje asîman.
Her ku destê xwe davêjim stêrkek, guleyek dibare di bin banê çavên
te de. Li vir, li ba te di nava gola xwînê de,
- Qeþmerek diawite
û ‘Dîdo’ digot!
-
- -mirin çiqas li te tê!
-
- Ne li te têm û ne jî li avahiyên
te. Xeyidîme ji darên te, ji fekiyên te û ji kokên te yê ku parçeyê
laþê min pê daliqîn e. Êdî
ne laþ li min tê û ne jî dilê dayika min li asîman. Ez zarokek þeþ
salî me di bin pêlavek qirêj de. Awirên bixof li ser min derbas
dibe.
- Gule di laþê min de lotika dide
xwe. Ka bibêje kujerê min kî ye?
- Helbestvanek qala te dikir û ‘Dîdo’
digot:
-
- -Her du çavên te du fiþegên tîjî
bû.
- Yek li dilê pepûgê ket ya
din…. Li çavê min ê rastê
-
- Ka bibêje. Ez kîjanî me?
- Tu gundek þewitandî bû, ez jî
xulama dê û bavê. Li ser erd û ezmana temenê te koþkek xirabe bûm.
Negihaþtim niçikên çiyayên te,
- Ka bibêje. Sucê min çi bû?
- Te digot nêy! Min digot ezê bêm.
Çiqas balkeþ bû navê me çep û rast bû. Ne te got bê, û ne jî
min got ê…
- Ez hatim. Hatim! Û bê
xatirxwestin diçim. Qet tiþtek nebêje. Ew ne ez bûm!Ê ku di hewþa
bav û kalê te de dîlîst ew ne ez bûm! Goga sor ne a min bû, ew nalîn
jî…
- Ne li te têm û ne jî li goristanên
bêwext.
- Xeyidime, tinazê xwe dikim ji
zarokên te. Bese! Êdî neke hewar.
- Ne li te têm û ne jî li dergûþa
xwe. Dayika min di wê dergûþê de sê sal pênç meh û heft roj bi
kilamên kezeb þewat ez lorandim. Ji bo çavînokan heft morikên þîn
li ber serê min raxistin. Her peyvek û her kenek dibû glokek zêr di
dawa dayika min de. Ya niha! Bibêje?
-
- Ne li te têm û ne jî giriyên li
ser gepa dayika min rêz bûye. Xeyidime, tinazê xwe dikim ji gloka zêr
ku niha zengarî bûye di dawa dayika min de. Niha heft morikên þîn
dibin heft çavînok û ez didim ber gule baranan. Çiqas germ bûn destê
dayika min, çima yên te sar in?
-
- Ew ne ez bûm ku di nava malzaroka
dayika xwe de neh meh neh roj û neh saet digiriyam, dikeniyam. Xeyidime
ji axa ber nenûkên dayika xwe ku dema ez anîm dinê. Tinazê xwe
dikim ji þîrê xav ya pêsîrên wê.
-
- Kî gunehê min dike stûyê xwe.
Li dojehê kî wê were darizandin? Ka bibêje. Agirê ku di dilê
dayika min de niha gur dibe wê kî vemirîne.
- Xeyidimê, ji çavên te û ji
mirinê. Niha þeþ salîme û di destê xerîbekî de geh li vî alî
diçim geh li wî alî. Çima hemû riyên birca belek li ser min têne
girtin. Ka bibêje, ev heqê min bû.
-
-
- Bila! êdî tinazê xwe nakim. Li
ber xeyalên xwe jî nakevim. Wek þeþ sal berê kulmek axê bîne û
bera sînga dayika min bide. Bila, þevçira û mercanokên evînê li
wir aj bide. Û zarokatiya min wek þepal mezin bibe. Bila! niha dem
dema xatirxwestinêye. Bi sarsarokekî text dibim siwar. Hawara dayika
min bi zarezar bayê hevsara destê min dikeve û rê jî li ber min.
Nexeme, niha bihareke bi xwîne û merxasî bîrîndare di taxa bêbavan
de. Heta starek ji xew þiyar bibe…
-
- yildiz çakar
- 2006-amed
-
-
-
-
-
-
-
|
|
|