Dr. Zorab Aloian

Dost Baran

Hesen Silo ji baran pirs:

- Tu ima kon min il dik?

Baran got:

- Tu awa diwr by vir? Dakeve jr tev gundiyn xwe mna ber bij, miqat mala xwe be.

Hesen Silo bi hrs ket:

- Ev d kar min e, ez li kuder xaniyek ji xwe re n dikim. Ji te re i?

Baran aveke gur reande kon Hesen, ew jakand ji erd rakir. Pa baran vekir, Hesen Silo dsan carek dakete gund xwe konek din ji xwe re kir. W didt, ku prejin awirn diavjin zilam p dikenin: L Quran li te ketiy, teba te li gund nay? Te jin-zarokn xwe radest merivn xwe kirin bi xwe hildiki ser van giran. Xanebzar berm, te li wir i winda kiriye?

Baran j herdem ev pirs diday:

- Gelo te li vir i winda kiriye? Teba te li gund nay?

ro j baran kon Hesen Silo tev ava qirj berda em Erez. L Hesen me li ser ya xwe sekin konek n dan.

Barana westiyay gazinn xwe kirin:

- Ez li duniya-alem digerim, l rastiy bjime te, min serhikn mna te hn nedtine. Tu j rind dizan: Kes tuneye, ku bi dilxwaziya te re qayl be. Her dirawiseyek berhingar te ye. De bje, ez av awa birenim ser det zozanan, ser berm rbaran, xelk j di ser de tuf li ry min bike? Guneh te li min nay?

Hesen Silo guneh xwe p an, l ji armanca xwe daneket. W kon xwe dan rahite mer keviran. Bervar sekoya xaniy n hatib dann. Niha mab, ew xwaliya zde biavje jr v bixwe. Hesen Silo ser xwe bilind kir, li ezmanan nihr ji abnan bazda. Xuya ye, ku ro ne ewray ye baran nabare. Ez ev j bixebitim, mala xwe ava bikim, cih xwe li vir daynim.

Roja din ry Hesen Silo ji xwdan toz re dikir, l mala w ji kevirn ku w li dor goristanan kom kiribn, tk bedew bala xwe dida Dara Herher. Gava baran bar kon Hesen dsan tevlihev pirt-pirt dikir, ciwamr xwe di mala xwe de veartib simbln xwe badidan.

Ji ro nde baran i bikira, i nekira d ne xema Hesen b. Li bin piyn w gund w b. Welat, y ku ji bona bav w y rehmet drdest xuya dikir, niha jre dibikur. W aliy em Erez xaka Kurdan b. Eger meriv li berjr seyr bike - mil ran ye, eger li dest rast biferice mil Roma Re e.

- Te bi ya xwe kir, aferim! baran got keniya.

- ar, bav min Siloy Cefer rehmet gelek li ber xwe diket, ku w welat xwe htib. Min jin an, zarok mezin kirin niha dixwazim, ruh bav xwe a bikim. Ez ji vir zozann bereka w ba mze dikim. Xwed bike, rojek b ne ala Tirkan zemna me heram bike, ne j snorvann Farisan. 

Hema baran ev gotin bihstin, peya b, li kleka Hesen rnit ew hembz kir:

- Tu ji min nexeyide, min r nedida te, l tu bi xwe dizan, neyarn te bi end flbaz ps in. Ez sal diwanzdeh meh gef dixwim, ku war Kurdan ge nekim. Ev avrabn lehiyn ku tne ser te, wana ev daxwaz kirine. Ez i bikim, delal min? Xwed fermanan dide min, dibje: Chan avde! Xelk j bi duhayan zor li min dike, ku ez mala te xerab bikim. Sawa wan ev e, ku eger te welat bav xwe bi ron zelal dt, hebe-tunebe, tu rojek w ji xwe re pade bistn.

Hesen Silo dev ji gundiyn xwe yn btap berdab bi xwe b sedema tirsa xrnexwaz dizekan. Mala w mna axn serberz serberf di navbera ewr-ezmanan de quloz dikir. Carinan Hesen avn xwe ji Xwed re diqurandin. Xweday hebn nebn ser xwe bi loman dihejand bihna baran teng dikir:

- Tu li Hesen Silo nikar, ez li w nikarim, desthilatn cihan li w nikarin, gelo hal me w awa be? De bila ev duniya han hilwee bibe geremol! W ax belk Hesen avsor bibe xwediy welat bav xwe! Ten ez bi i reng qirkirina dijminn w asteng bikim? Ne ez Xweday wana me j?