Dr. Zorab

Kuştina Xwedavendan

 

Cerdewanên Kurd digel serşêtnokerên Mella Kirêkar, kemalîstên Kîlîsê û beesiyên Kurdbav, yên ku di hembêza xwe de serokên Kurdan fetisandibûn, li dor çiyayên Gabarê kom bûbûn. Piştî hezar û şevekê wana Xwedavendên Kurdistanê dorpêç kiribûn û qira wan dianî. Hêstir û rondikên Xwedavendên ji temenê mezin westiyayî dirjiyane ser erdê û bi xwîna buhurtî ya cangoriyan ve tekilhev dibûn. Êdî tu rê nemabû, ku Xwedavendên Welatê Rojê ji bêxêriya mirovên nezan rizgar bibûna, ji ber ku nezanî guneheke here mezin e.

Lê çima Xwedavendên cîhandîtî û cîhanlihevxistî nedifirîn erş-ezmanan? Di rêya jorê re ewê derketana bihnfirehiyê, ne wisa? Nexêr, esman tijî balafirên desthilatên destçêkirî bûn û keştiyên gerdûnî çola jorîn bi satelîtên televîziyonan ve pîs û qirêj kiribûn.

Cerdewanên xwefiroş dest avêtine Xwedavendê Rêzgirtin û Şermê. Ji lêvên cerdewanan peyvên mîna „rêzdar Bush“, „birêz Abdullah Gül“ û „serokkomar Xatemî“ dipeqiyan, lê zimanê wan nav û nîgarên Kurdan pakij nedihîştin.

Di hêna berê de, wan cerdewanan nav û sîmayê nemir Berzanî xerab dikirin û çêr li berxwedêrên şîrpakij dikirin. Niha jî dewsa ku bibêjin „sitiya Leyla Zana“ wana navê „Leyla“ bi tenê bi lêv dikir, her weku azar û lehengiya wê şêrejina serbilind têra gotineke hêja nedikir. Kî ji wan heşsivikan dida ber xwe, ku here parlamenta Enqerê û bi kurdî deng bike? Ne ew newêrin li ber qumarbazên durû bi kurdî bibuşkurin! Xwedavendê Rêzgirtin û Şermê birîndar bûbû û di birînên xedar de jiyan ji dest da.

Serşêtnokerên Mella Kirêkar bi bazûbendên di destan de Xwedavendê Agir di nav ava genî de diçerçirandin, pêre Baba Gurgur radestî bedewiyên çavbirçî dikirin û cehşên bombekirî dişandine pîrozgehên kevinare. Xwedavendê Agir dibû gazî û bang, dibihecî, lê ne Ahora xuya dikir, ne jî Tawis dihate hewarê.

Kemalîst û beesiyan Xwedavendê Wîjdanê girtin, destên wî girêdan û gullekî berdane sêrî. Bila Amnesty International bijimêre, ku di her binemaliyeke Bakur de bi kêmanî jinek bûye armanca destdirêjiya eskerên dijmin. Bila dotên Başûr, mîna ferişteyan şeng û şox û rûken, hatibine revandin, firotin û li pûçxaneyên Qahirê biçilmisin. Xwedavendê Wîjdanê dimire û Kurd ji bêzariyê sermestbûyî dikine qare-qar: „Em û Ereb bira ne!“, „Em û Tirk bira ne!“, „Em qurbana sîlehên birayên mezin bin!“

Gava sê Xwedavendên sereke hatin tunekirin, dora Xwedavendên din jî hat. Yek li pey yekê qira van Pîrozgiyanên, ku Av, Awaz, Aş û Aştî, Rastî, Cindîtî û Bîranîn diparastin, hat.

Xwedavendê Avê nema, ava Kurdistanê bû malê zordarên lekedar.

Xwedavendê Awazê şewitî, stranên Kurdan yên cewherdar bûne malê kedxwaran.

Xwedavendê Aş û Aştiyê teqandin, şer û ceng û kirêt û kînê koka Dara Jiyanê rizandin.

Xwedavendê Rastîye çû, Diruh – Afirînerê Derewa Gerdûniyê – mejiyên Kurdan kotin.

Xwedavendê Cindîtiyê mir, heyf û dilovanî li ba paşiyên Madiyên xweşrewtar nediyar bûn.

Xwedavendê Bîranînê pelixandin, tarî-tarîstan kete her devereke niştimanê Kurdmancan û pêşketin bû qenciya dagîrkeran.

Cerdewanên Kurd digel serşêtnokerên Mella Kirêkar, kemalîstên Kîlîsê û beesiyên Kurdbav, yên ku di hembêza xwe de serokên Kurdan fetisandibûn, li dor çiyayên Gabarê kom bûbûn. Piştî hezar û şevekê wana Xwedavendên Kurdistanê ji rûyê erdê, ji çîvanokên werxas, ji bendewariya dîrokê rakirin. Xwedavend ji holê rabûn, piştre Kurd jî buhujîn. Kurd buhujîn, Kurdistan jî zuwa bû. Kurdistan zuwa bû, deriyên Beheştê hatin girtin û jiyanê behredariya xwe winda kir.

Xwedavendên Kurdistanê kuştin û wateya çu tiştî nema.

copyright © 2002-2004 info@pen-kurd.org