Dr. Zorab Aloian

Li Parzemîna Lawiran

(satîreke bê wate)

Li parzemîna lawiran her roj tiştên behetî rûdidin. Meha Tîrmehê jî tije bûyerên wisa bû, ku nêçîrvan çavşaş hîştine. Di destpêka mehê de li daristana guran, ku hinde cengel û deştên şêran bi xwe re şewitandine, hilbijartin pêk hatin. Şêrên lêdayî, diranşikestî, belengaz û ji heybeta xwe dûrketî çendîn mê û nêr ji nav xwe de xuya kirin û şandin nîvê daristana guran. Lê bi rê de tirs kete dilê du-sê şêran û wan bi nawe-nawa pişîkan pesnê gurên serê çiyan da. Şêr bûn, bûne pişîk. Qanûna xwezayê vê yekê rewa dike û ev ajalên nû wek şêrepişîk têne nasîn.

Li parzemîna lawiran werzêş jî bi pêş ketiye. Va ye koma topa pê ya bi navê ‘Kêza ji te re can’ bû pehlewana tevaya parzemînê. Şêrepişîkên li bin fişara van kêzikan ji zû de çêja kêfê nealastibûn. Îcar ev serkevtina koma topa pê ji şêrepişîkan re jî bû bihaneya şahiyeke bi stran û pişîkegovend û bilindkirina paçika kêzikên reş û sor û spî. Li ser vê alaya bilindkirî gotina ‘Îmana kêzikan nemir e’ hatibû nivîsîn.

Ji van herdu serpêhatiyan bi tenê meymûn tengaw bûbûn. Sermeymûnê li piş deryaçeya mezin sere xwe hejand û got: “Bi hezaran salan meymûntî bi tenê li me dihat. Lê van şêrepişîkan giyanê me dizîne û pêşeyê me ji xwe re kirine mal.”

Kundekî zîrek jî bi gaziyeke ji dil bersiva vî sermeymûnî da: “Ev parzemîna me mirdar bûye. Ne şêr şêr in, ne kêzik kêzik in, ne jî meymûn mîna meymûnan in. Aferim ji guran re: Ev geh wek şêrên berê, geh wek meymûn, geh jî wek kêzik cihê xwe dikin û mala xelkê dixwin.”

Di vê gave de nêçîrvanek dît, ku gurek xwe çeng kir, ev kundê zimandirêj girt û bi xwe re bir.

çapkirin