Dr. Zorab Aloian

Dîlana xwekuştinê

Heta kutasiya cîhanê em teyax nakin. Emê hevdu tune bikin, ji rûyê erdê rakin. Na, em ne Kurdên serbilind in. Em Kurdên xernexwazên xwîşk û brayên xwe ne. Em bûne nokerên gelên serdest. Jenosîda me aniye serê xwe, ji komkujên Seddam û Kemalîstan dijwartir e. 

Emê hevdu bikujin û di berêvara paşin de banga me kevirkirî wê di destê Zurvanê xwedavendê dem û dewran de hûrik-hûrik bibe. Yên guman dikin, bila bala xwe bidin xwe û hemwelatiyên xwe. Bila bala xwe bidin nîgarên wêrankirina Kurdistanê û arzankirina jiyana gelê wê, yê Xecê bi Siyabend re revand, bi Mîrza Mahmûd re diçû nêçîrê, bi Bahlûl-Zana re Harûnê Reşîd anîbû rêza xelîfan.

Çekdarên Kurd ji bona rêxistinên xwe di şergehên brakujiyê de ne. Şaşiya serokhoziyan, yên peyva siyasetmedaran li xwe kirine, bi xwîna dot û xortên welêt tê şûştin. Dûrî teq û reqên erjeng, bav û bra kêrê li keçên li Ewropayê mezinbûyî dixin, daku namûsa malbatan bêleke be. Lê namûsa wan namûs bûya, wê ji herêma Mem û Zîn derneketana û ji rawêjên Hîcaza bêbext xwe rizgar kirana. Ma pêşbîniya dîrokê ev e, ku em ji hevdu biwestin û kîna hevdu biajon?

Kengê xebitandina tiving û topan rê nade, ku em poçika dîlana xwekuştinê bigirin, em gotinên neşîrin ji hev re dibêjin, hevdu biçûk û rezîl dikin. Rewşenbîr rewşenbîran, siyasetmedar siyasetmedaran, Xwedênas Xwedênasan.

Kê gotiye, ku Tirk û Ereb xerab in? Nexêr, Tirk jî qenc in, Ereb jî xweşmirov in! Ew dewletparêz in û ji me zêdetir maşoqên welatê me ne. Lewma hercar em seba demokrasiya Îraq, Îran û Komara Tirkiyê û bratiya hemû Sûriyan serê xwe dişkênin, ew jî li me dikenin. Tu sucê wan e, ku em li Ewopayê, bê zexta metîngeran, dev ji devokên xwe berdidin û kesayetiya zarokên xwe vala dikin? Em bi biryara xwe ya kambax, mîna bêkes û belengazan, li ber şêmîka koşkên çanda dagîrkeran sekinîne û pars dikin. Zordarî pêdviya du aliyan e: Alîyek gerek e, serdest be, aliyê din jî ji bindestiya xwe dilşad be.

Emê hevdu qirkin: Dînek hemû dînên din, partiyek hemû partiyên din, zimanê biyaniyan hemû zaravên Madiyan. Bi dû re, qaçaxên gemiyan wê Kurdên mayî biavêjine Derya Navîn, daku ramana Kurdîniyê mîna Tîtanîka bextreş bibe alava bernameyên hûnermendên biyanî.

Kurdnijadên xwefiroş, berdestên hewlekariyan û piştgirên pêhola celladan! Lo hûn çendî zahf in? Gelo şaristaniya we lawaz e, xwîna we av e, şîrê we heram e, nanê mala we şor e yan feleka we kor e?

Kurdistana dilşewat, te kîjan rê daye ber xwe? Wey li me!

Kesên nakevine dîlana xwekuştinê, bila bibin nobedarên goristana armancên me yên pak û xawên. Li wê goristanê, hizra Kurdistana yekgirtî, hizra Kurdistana azad, Kurdistana sosyalîst, Kurdistana gulvedayî hatine veşartinê. Nobedarên dilpak, kêm bin jî, destûrê nadin gur û margîskên Rojhilatê, ku hestûyên arezûya me ya hezarsalan bikojin. Eger di Roja Vejînkirina Miriyan de, Yezdanê Mezin encama afirandina xwe binirxîne û pirsan bide nobedaran, ewê bi şanaziyeke dilteng bibêjin:

Navê me Kurdmanc bû,

Paşnavê me Mad bû,

Binemaliya me Arî bû,

Zimanê me bedew û zengîn bû,

Navnîşana me Mezopotamiya û tevaya cîhanê bû,

Baweriya me Behdînî bû,

Navenda giyana me Laleşa werxas bû,

Agirê em germ dikirin, li Agrî û Baba Gurgur bû,

Navdarên me ji nenavdaran pêtir bûn,

Nasnameya me li Dojeha Tirkan qedexe bû, lê li Beheşta Te pîroz bû,

Cangoriyên welatê, Te dabû me, bêguneh bûn,

Derdên me bê serûbin bûn,

Kêmasiyên me gelek bûn, lewma me dîlana xwekuştinê girt.

Lê em lava û tikayê dikin: xewnerojika Kurd û Kurdistanê ji me nestîne!