Dr. Zorab

Heyran

Em Kurdperwer in. Yezdanê Dilovan sikura me xwar kiriye. Dema em di rê de diçin, serê me li ezmanan dikeve. Welatê me di nav şaxên çiyan, ewrên rengvekirî û belgên daran de xwe veşartiye. Niştiman di axiretê de ye, di jiyana vir de tenê sivdera mala Xwedê ye.

Roj bi roj qirçîniya germê li me dixe, lê em dîsan jî serma dikin. Neyar dibêje “reş e”, em dikin qîrîn “na, spî ye”. Ew dibêje “spî ye”, em diarin “na, reş e”. Lê ji bo me herduyan rengê xwînê sor-gevez e.

Çavên me dibînin, çawa dar û giya piyasê dikin û çawa dewarên gundiyan bi zimanê mirovan dipeyvin. Dewsa baqa gul-sosinan em gezgezik û sitriyan pêşkêşî kevaniyên xwe dikin. Dewsa çîrok û çîvanokan em gazinan ji zarokan re şirove dikin. Keç û xortên serfiraz li mizgeftan koma xwe bi xurt dikin, li Kaniya Spî dersên berxwedanê distînin, li dêr û kenîseyan gunehên bapîran pakij dikin, li Baba Gurgur jî hêza êgir dadiqurtînin.

Cîhana me berûvajî ye, lê armanca me ji cihê xwe nalipite. Nobedarên Pira Çînwatê amade ne, ku me hembêz bikin. Em jî bi lez gotinên xwe diînin zimên, daku Dara Herherî li ber me hişk nebe. Daku Rêya Kadiz li ber me vebe. Daku yên bendewar nexapin.

Lingên me li keviran dikevin û diherişin. Lewma gerek e em haş xwe hebin. Xwe bi erdê ve negirin. Li ser pêpelûngên pîroz gavan biavêjin. Ji pirên wêrankirî banzdin û şûrên tûj ji destên xwe ber nedin.

Hezkirina bêdawî me dikuje. Evîna bêserûbin me çolan dixe. Baskên gel carnan me diparêzin, carnan jî li me kûvî dibin. Daristanên tarî, zozanên dermankirî, rûbarên talankirî û xanûmanên mîran me didine şermê. Gelo bîra me çûye, ku şikestina Babîla Yekem bûbû berbanga dîroka me? Dema Babîla Duyem dibe xwalî, dengek digihîje guhên me: tijî şabûn û  êşa ya nahê teyaxkirin. Yezdanê Mîhreban! Em qerwodan li pey xwe nahêlin: em bi xwe nîşana hebûna Jiyanê û redkirina Mirinê ne!